Hiç Kırmızı Koyun Olur mu?

Çocuk yetiştirmek gerçekten çok büyük bir sorumluluk. Özellikle psikoloji alanında çalıştıkça bunun öneminin, hatta “korkutucu” denebilecek kadar büyük bir sorumluluk olduğunun daha da farkında oluyor insan. Örneğin yetişkin bir danışanın hayatındaki sorunların 5-6 yaşlarında yaşadığı olaylarla ilişkisini görünce… Kelebek etkisi diyebileceğimiz bu kritik noktalara dikkat çekmek için yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum.

kirmizi_koyun_resimGeçtiğimiz haftalarda 7 yaşında bir kız çocuğu “davranış sorunları” nedeniyle bana yönlendirilmişti. Annesi ile bilgi alma amaçlı bir sohbet sonrası, küçük kızı yalnız olarak görüşmeye aldım. Bu yaştaki çocuklarla ilk görüşmede çoğu zaman zaman yaptığım gibi, biraz tanışma, biraz resim, biraz oyunla kendisinin ortama ısındırmak ve daha rahat hissedebilmesini sağlamak amaçlı küçük masamıza oturduk. Yaklaşık 10 dakika sonra rahatlamış, kendinden bahsetmeye başlamıştı. Görüşmemiz bittiğinde ise yaptığı resmi çok beğenmişti ve annesine gösterip gösteremeyeceğini sordu. Ben de “tabi ki gösterebilirsin” dedim. Koşarak annesini çağırdı ve duvara astığımız resmi gösterdi: “bak anne koyun yaptım” dedi neşeyle. Annesi küçük kızının yaptığı resmi biraz inceledikten sonra; “canım kırmızı koyun yapmışsın, hiç kırmızı koyun olur mu?” dedi. O anda küçük kızın yüzündeki gülümseme dondu, 1-2 sn önceki  heyecanı ve mutluluğundan hiç bir iz kalmadı…

Burada tabi ki anne kötü niyetli değildi, belki de kızına bi’şeyler öğretmek, onun gelişmesine katkıda bulunmak istiyordu. Ancak fark edemediği detaylar vardı. Küçük kız zaten koyunların kırmızı olmadığını biliyordu. O, kırmızı rengi sevmiş, hayalindeki koyunu da özgürce çizmişti. Burada küçük kıza tek söylenecek şey belki de “renkleri ne kadar da güzel kullanmışsın” demekti…

Bu arada küçük bir not, sonradan araştırdım, gerçekten de bir kırmızı koyun türü varmış. Adı California Kırmızı Koyunu :)

Yorum yaz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir